THE EMPEROR'S NEW CLOTHES Once upon a time there lived a vain emperor whose only worry in life was to dress in elegant clothes. He changed clothes almost every hour and loved to show them off to his people. Word of the Emperor's refined habits spread over his kingdom and beyond. Two scoundrels who had heard of the Emperor's vanity decided to take advantage of it. They introduced themselves at the gates of the palace with a scheme in mind. "We are two very good tailors and after many years of research we have invented an extraordinary method to weave a cloth so light and fine that it looks invisible. As a matter of fact it is invisible to anyone who is too stupid and incompetent to appreciate its quality." The chief of the guards heard the scoundrel's strange story and sent for the court chamberlain. The charnberlain notified the prlme minister, who ran to the Emperor and disclosed the incredible news. The Emperor's curiosity got the better of him and he decided to see the two scoundrels. "Besides being invisible, your Highness, this cloth will be woven in colours and paterns created especially for you." The emperor gave the two men a bag of gold coins in exchange for their promise to begin working on the fabric immediately. "Just tell us what you need to get started and we'll give it to you." The two scoundrels asked for a loom, silk, gold thread and then pretended to begin working. The Emperor thought he had spent his money quite well: in addition to getting a new extraordinary suit, he would discover which of his subjects were ignorant and incompetent. A few days later, he called the old and wise prime minister, who was considered by everyone as a man with common sense. "Go and see how the work is proceeding," the Emperor told him, "and come back to let me know." The prime minister was welcomed by the two scoundrels. "We're almost finished, but we need a lot more gold thread. Here, Excellency! Admire the colours, feel the softness!" The old man bent over the loom and tried to see the fabric that was not there. He felp cold sweat on his forehead. "I can't see anything," he thought. "If I see nothing, that means I'm stupid! Or, worse, incompetent!" If the prime minister admitted that he didn' see anything, he would be discharged from his office. "What a marvellous fabric, he said then. "I'll certaln!y tell the Emperor." The two scoundrels rubbed their hands gleefully. They had almost made it. More thread was requested to finish the work. Finally, the Emperor received the announcement that the two tailors had come to take all the measurements needed to sew his new suit. "Come in," the Emperor ordered. Even as they bowed, the two scoundrels pretended to be holding large roll of fabric. "Here it is your Highness, the result of our labour," the scoundrels said. "We have worked night and day but, at last, the most beautiful fabric in the world is ready for you. Look at the colours and feel how fine it is." Of course the Emperor did not see any colours and could not feel any cloth between his fingers. He panicked and felt like fainting. But luckily the throne was right behind him and he sat down. But when he realized that no one could know that he did not see the fabric, he felt better. Nobody could find out he was stupid and incompetent. And the Emperor didn't know that everybody else around him thought and did the very same thing. The farce continued as the two scoundrels had foreseen it. Once they had taken the measurements, the two began cutting the air with scissors while sewing with their needles an invisible cloth. "Your Highness, you'll have to take off your clothes to try on your new ones." The two scoundrels draped the new clothes on him and then held up a mirror. The Emperor was embarrassed but since none of his bystanders were, he felt relieved. "Yes, this is a beautiful suit and it looks very good on me," the Emperor said trying to look comfortable. "You've done a fine job." "Your Majesty," the prime minister said, "we have a request for you. The people have found out about this extraordinary fabric and they are anxious to see you in your new suit." The Emperor was doubtful showing himself naked to the people, but then he abandoned his fears. After all, no one would know about it except the ignorant and the incompetent. "All right," he said. "I will grant the people this privilege." He summoned his carriage and the ceremonial parade was formed. A group of dignitaries walked at the very front of the procession and anxiously scrutinized the faces of the people in the street. All the people had gathered in the main square, pushing and shoving to get a better look. An applause welcomed the regal procession. Everyone wanted to know how stupid or incompetent his or her neighbour was but, as the Emperor passed, a strange murmur rose from the crowd. Everyone said, loud enough for the others to hear: "Look at the Emperor's new clothes. They're beautiful!" "What a marvellous train!" "And the colours! The colours of that beautiful fabric! I have never seen anything like it in my life." They all tried to conceal their disappointment at not being able to see the clothes, and since nobody was willing to admit his own stupidity and incompetence, they all behaved as the two scoundrels had predicted. A child, however, who had no important job and could only see things as his eyes showed them to him, went up to the carriage. "The Emperor is naked," he said. "Fool!" his father reprimanded, running after him. "Don't talk nonsense!" He grabbed his child and took him away. But the boy's remark, which had been heard by the bystanders, was repeated over and over again until everyone cried: "The boy is right! The Emperor is naked! It's true!" The Emperor realized that the people were right but could not admit to that. He though it better to continue the procession under the illusion that anyone who couldn't see his clothes was either stupid or incompetent. And he stood stiffly on his carriage, while behind him a page held his imaginary mantle. . translated and tokenize into thai เสื้อผ้า ใหม่ ของ จักรพรรดิ กาล ครั้ง หนึ่ง นาน มา แล้ว มี จักรพรรดิ ผู้ เย่อหยิ่ง พระองค์ หนึ่ง ความ กังวล เพียง อย่าง เดียว ใน ชีวิต ของ พระองค์ คือ การ สวมใส่ เสื้อผ้า ที่ งดงาม พระองค์ ทรง เปลี่ยน เสื้อผ้า แทบ ทุก ชั่วโมง และ ทรง โปรดปราน ที่จะ อวด เสื้อผ้า เหล่านั้น ให้ ประชาชน ของ พระองค์ ได้ เห็น ข่าวลือ เกี่ยวกับ นิสัย อัน ประณีต ของ จักรพรรดิ แพร่ กระจาย ไป ทั่ว อาณาจักร และ ไกล ออกไป คน ชั่ว สอง คน ที่ ได้ ยิน เรื่อง ความ เย่อหยิ่ง ของ จักรพรรดิ จึง ตัดสินใจ ที่จะ ใช้ ประโยชน์ จาก เรื่อง นี้ พวกเขา แนะนำ ตัว ที่ ประตู พระราชวัง พร้อม กับ แผนการ ใน ใจ "พวกเรา เป็น ช่าง ตัดเย็บ เสื้อผ้า ฝีมือ ดี สอง คน และ หลังจาก ค้นคว้า มา หลาย ปี พวกเรา ได้ คิดค้น วิธีการ ทอผ้า ที่ พิเศษ สุด ซึ่ง เบา และ ละเอียด จน ดู เหมือน มอง ไม่เห็น อัน ที่ จริง แล้ว มัน มอง ไม่เห็น สำหรับ ใคร ก็ตาม ที่ โง่เขลา และ ไร้ ความสามารถ เกิน กว่า จะ ชื่นชม คุณภาพ ของ มัน" หัวหน้า องครักษ์ ได้ ยิน เรื่องราว แปลกๆ ของ คน ชั่ว ทั้ง สอง จึง ส่ง คน ไป ตาม มหาดเล็ก ประจำ ราชสำนัก พ่อค้า ผ้า แจ้ง ข่าว แก่ เสนาบดี ซึ่ง รีบ ไป เข้า เฝ้า จักรพรรดิ และ เปิดเผย ข่าว อัน น่า เหลือ เชื่อ จักรพรรดิ รู้สึก อยาก รู้ อยาก เห็น จึง ตัดสินใจ ไป ดู คน ชั่ว สอง คนนั้น “นอกจาก จะ ล่องหน ได้ แล้ว ฝ่าบาท ผ้า ผืน นี้ จะ ถูก ทอ ด้วย สีสัน และ ลวดลาย ที่ สร้าง ขึ้น เป็น พิเศษ สำหรับ พระองค์” จักรพรรดิ มอบ ถุง เหรียญ ทอง ให้ แก่ ชาย ทั้ง สอง เพื่อ แลก กับ คำ สัญญา ว่า จะ เริ่ม ทอ ผ้า ทันที “แค่ บอก มา ว่า พวกเจ้า ต้องการ อะไร เพื่อ เริ่มต้น แล้ว เรา จะ ให้” คน ชั่ว สอง คนนั้น ขอ เครื่อง ทอผ้า ผ้า ไหม ด้าย ทอง แล้ว แสร้ง ทำ เป็น เริ่ม ทอ ผ้า จักรพรรดิ คิด ว่า พระองค์ ใช้ เงิน ได้ อย่าง คุ้มค่า นอกจาก จะ ได้ ชุด ใหม่ ที่ วิเศษ แล้ว พระองค์ ยัง จะ ได้ รู้ ว่า ข้าราชบริพาร คน ไหน โง่เขลา และ ไร้ ความสามารถ ไม่ กี่ วัน ต่อมา พระองค์ เรียก เสนาบดี ผู้ สูงอายุ และ ฉลาด ซึ่ง ทุกคน ต่าง มอง ว่า เป็น คน มี ไหวพริบ “ไป ดู สิ ว่า งาน คืบหน้า ไป อย่างไร บ้าง” จักรพรรดิ ตรัส กับ เขา “แล้ว กลับมา บอก ข้า ด้วย” อัครมหาเสนาบดี ได้ รับ การ ต้อนรับ จาก คน ชั่ว สอง คนนั้น “เรา ใกล้ เสร็จ แล้ว แต่ เรา ต้องการ ด้าย ทอง อีก มาก นี่ ฝ่าบาท! ชื่นชม สีสัน สัมผัส ความ นุ่มนวล สิ!” ชาย ชรา ก้ม ตัว ลง เหนือ เครื่อง ทอผ้า และ พยายาม มอง ดู ผ้า ที่ ไม่มี อยู่ จริง เขา รู้สึก เหงื่อ เย็นๆ ไหล ลง มา ที่ หน้าผาก ของ เขา “ข้า ไม่ เห็น อะไร เลย” เขา คิด “ถ้า ข้า ไม่ เห็น อะไร เลย นั่น หมายความ ว่า ข้า โง่! หรือ แย่ กว่านั้น คือ ไร้ ความสามารถ!” ถ้า อัครมหาเสนาบดี สารภาพ ว่า เขา ไม่ เห็น อะไร เลย เขา จะ ถูก ปลด ออก จาก ตำแหน่ง “ช่าง เป็น ผ้า ที่ งดงาม อะไร เช่น นี้” เขา กล่าว “ข้า จะ ไป บอก จักรพรรดิ อย่าง แน่นอน” คน ชั่ว สอง คน ถู มือ ด้วย ความ ดีใจ พวกเขา เกือบ จะ ทำ สำเร็จ แล้ว มี การ ขอ ด้าย เพิ่ม เพื่อ เย็บ ให้ เสร็จ ในที่สุด จักรพรรดิ ก็ ได้ รับ แจ้ง ว่า ช่าง ตัด เสื้อ สอง คน ได้ มา วัด ตัว เพื่อ ตัดเย็บ ชุด ใหม่ ของ พระองค์ “เข้ามา” จักรพรรดิ สั่ง ขณะที่ พวกเขา ก้ม คำนับ คน ชั่ว สอง คน ก็ แสร้ง ทำ เป็น ถือ ม้วน ผ้า ขนาด ใหญ่ “นี่ คือ ผลงาน ของ พวกเรา ฝ่าบาท” คน ชั่ว กล่าว “พวกเรา ทำงาน ทั้ง กลางวัน และ กลางคืน แต่ ในที่สุด ผ้า ที่ งดงาม ที่สุด ใน โลก ก็ พร้อม สำหรับ พระองค์ แล้ว” “ดู สีสัน สิ แล้ว ลอง สัมผัสดู ว่า มัน ละเอียด แค่ ไหน” แน่นอน ว่า จักรพรรดิ ไม่ เห็น สีสัน ใดๆ และ ไม่ สามารถ สัมผัส เนื้อ ผ้า ใดๆ ได้ ระหว่าง นิ้วมือ ของ พระองค์ พระองค์ ตกใจ และ รู้สึก เหมือน จะ เป็น ลม แต่ โชคดี ที่ บัลลังก์ อยู่ ด้าน หลัง พระองค์ พอดี พระองค์ จึง นั่ง ลง แต่ เมื่อ พระองค์ ตระหนัก ว่า ไม่มี ใคร รู้ ว่า พระองค์ ไม่ เห็น เนื้อ ผ้า พระองค์ ก็ รู้สึก ดี ขึ้น ไม่มี ใคร สามารถ รู้ ได้ ว่า พระองค์ โง่เขลา และ ไร้ ความสามารถ และ จักรพรรดิ ไม่ รู้ ว่า ทุกคน รอบ ตัว พระองค์ คิด และ ทำ แบบ เดียวกัน เรื่อง ตลก ยัง คง ดำเนิน ต่อ ไป ตาม ที่ คน ชั่ว สอง คนนั้น คาดการณ์ ไว้ เมื่อ พวกเขา วัด ขนาด เสร็จ แล้ว ทั้ง สอง ก็ เริ่ม ตัด อากาศ ด้วย กรรไกร ขณะที่ เย็บ ผ้า ที่ มอง ไม่เห็น ด้วย เข็ม ของ พวกเขา “ฝ่าบาท พระองค์ ต้อง ถอด ฉลอง พระองค์ เพื่อ ลอง ฉลอง พระองค์ ใหม่” คน ชั่ว สอง คนนั้น คลุม ฉลอง พระองค์ ใหม่ ให้ พระองค์ แล้วยก กระจก ขึ้น จักรพรรดิ รู้สึก อับอาย แต่ เนื่องจาก ไม่มี ใคร รอบ ข้าง รู้สึก อับอาย พระองค์ จึง รู้สึก โล่งใจ "ใช่ ชุด นี้ สวยงาม มาก และ ดู ดี กับ ข้า มาก" จักรพรรดิ กล่าว พลาง พยายาม ทำ ตัว ให้ ดู สบายๆ "ท่าน ทำ ได้ ดี มาก" "ฝ่าบาท" อัครมหาเสนาบดี กล่าว "เรา มี เรื่อง จะ ขอ ร้อง ฝ่าบาท" ประชาชน ได้ รู้ เรื่อง ผ้า ชนิด พิเศษ นี้ แล้ว และ พวกเขา กระตือรือร้น ที่จะ เห็น ท่าน ใน ชุด ใหม่ ของ ท่าน” จักรพรรดิ ลังเล ที่จะ แสดง พระองค์ เปลือย กาย ต่อ หน้า ประชาชน แต่ แล้ว พระองค์ ก็ ละทิ้ง ความ กลัว ไป เพราะ อย่างไรก็ตาม ไม่มี ใคร รู้ เรื่อง นี้ นอกจาก คน โง่เขลา และ คน ไร้ ความสามารถ “เอาล่ะ” พระองค์ ตรัส “ข้า จะ ให้ สิทธิ พิเศษ นี้ แก่ ประชาชน” พระองค์ เรียก เกวียน และ ขบวน แห่ ก็ เริ่ม ขึ้น กลุ่ม ขุนนาง เดิน นำ หน้า ขบวน และ จ้อง มอง ใบ หน้า ของ ผู้ คน บน ท้องถนน อย่าง กระวน กระวาย ประชาชน ทั้งหมด มา รวม ตัว กัน ที่ จัตุรัส หลัก เบียด เสียด กัน เพื่อ ให้ ได้ มอง เห็น ได้ ชัดเจน ขึ้น เสียง ปรบมือ ต้อนรับ ขบวน แห่ อัน สง่างาม ทุกคน อยาก รู้ ว่า เพื่อน บ้าน ของ ตน โง่เขลาหรือ ไร้ ความสามารถ เพียง ใด แต่ เมื่อ จักรพรรดิ เสด็จ ผ่าน เสียง กระซิบ แปลกๆ ก็ ดัง ขึ้น จาก ฝูงชน ทุกคน พูด เสียง ดัง พอ ที่จะ ได้ ยิน กัน 05.01.26

• Home
• Notebook
• Contact us

• Privacy Statement
• 

Copyleft ☠ 2026